R - Ej co się stało? Wyglądacie jakbyście ducha zobaczyli heh.
W - Dokładnie. Powie mi ktoś, gdzie jest Harry? 
L - Poszedł się przewietrzyć. 
W - Jak to? Czemu? 
A - Po prostu przeszedł się przewietrzyć okej?!
L - Noo. Miał niezłego kaca hah. 
Z - Możecie się zamknąć? 
Lou - Kogo moje oczy widzą! 
Z - Spadaj Lou! 
W - Hazz! Wróciłeś! 
Wiktoria z radością w oczach pobiegła do Harrego chcąc go przywitać. Ku mojemu zdziwieniu ten jednak lekko ją uścisnął i podszedł do mnie ostrożnie. 
H - Możemy p..porozmawiać? 
A - Zależy o czym. 
H - Ty powinnaś wiedzieć najlepiej. 
A - A co, jeśli nie? 
H - Po prostu chodź! 
Hazz szarpnął mnie za rękę i chwilę później siedziałam na łóżku w pokoju patrząc się na chłopaka. Po chwili usiadł obok. 
H - Bo ja... Nie wiem od czego zacząć.
A - Hmmm.. Może od tego, że cieszysz się że usunęłam ciążę? 
H - Co nie!! Wręcz przeciwnie. Ale powiedz szczerze. Chciałaś tego? 
A - Eh.. nie..
H - To dlaczego do cholery to zrobiłaś?! 
Chłopak uderzył ręką w stół. Wzdrygnęłam się. 
A -Nie krzycz, dobrze? 
H - Mogę robić, co mi się podoba! 
A - Harry! 
H - Dobra, przepraszam. Poniosło mnie. Dlaczego to zrobiłaś? 
A - No bo... To wszystko mnie przerastało Hazz... To dziecko byłoby tylko wpadką. Byłam wtedy pijana! A ty później jak poznałeś Wiktorię to zacząłeś do niej zarywać.. Wiesz jak ja się wtedy poczułam? I zrozum. Ja naprawdę cię kocham. A ty? Zraniłeś mnie Hazz. I to bardzo. Nie poznaję cię.
H - Czekaj.. Co masz na myśli mówiąc że mnie nie poznajesz? 
A - Kiedyś nawet nie myślałeś, że możesz mnie uderzyć. A teraz? Prawie mnie pobiłeś! 
H - Ale to nie tak. Wtedy władały mną emocje. Nie mógłbym tego zrobić skarbie. 
A - Mógłbyś. Gdyby nie Liam, uderzyłbyś mnie. 
H - Co? Nie! Jeżeli mi wybaczysz, wszystko będzie tak jak dawniej. Tylko...
A - Nie! Nic nie będzie tak jak dawniej! Ja się zaczynam ciebie bać rozumiesz? Boje się, że możesz mi coś zrobić. Że możesz stracić nad sobą kontrolę! 
H - Boisz się mnie? 
Oczy chłopaka były przepełnione troską. 
A - Ja... Ja...
Spuściłam głowę bojąc się powiedzieć cokolwiek.
H - Czyli tak? 
H - Boisz się mnie, czy boisz się odpowiedzieć? 
Dobra, w takim razie zabiorę cię na spacer i udowodnię, że nie jestem taki zły. 
Uśmiechnął się do mnie słodko, ukazując szereg białych zębów.
H - Idziemy?
A - Tak.
Podał mi rękę, którą chwyciłam i poprowadził mnie do wyjścia. 
                                         *W hotelu*

W - No to co robimy? 
 Z - Pożyczyłem od kumpla film. Oglądamy? 
K - Nie.. Tylko nie film. 
R - Wiem! Pogramy w butelkę! 
W - Noo. Ona jedyna myśli! 
 ------------------------------------------------------------------                                 
                                      Oczami Róży
 Usiedliśmy w kółku na podłodze czekając na Liama, który poszedł po butelkę. 
L - Kręcę pierwszy. 
Wypadło na Kamilę. 
L - Ooo. Prawda czy wyzwanie? 
K - Emm... Wyzwanie! 
L - Pocałuj Zayna! 
K - Źle się czujesz, czy jak? 
Z - Weź stary, spierdalaj.. 
Lou - Ej... Spokojnie! ;p
L - Ojjj Zayn.. Nie chcesz? 
Z - Nie dzięki. Obejdzie się.
W - Dobra. Koniec. Teraz ja kręcę. 
K - Nie, ja! ...
 -------------------------------------------------------------------------
                                          Oczami Angeliki 
Szliśmy z Harrym w milczeniu. Po jakimś czasie stało się to dość krępujące, więc postanowiłam to zmienić. 
A - Gdzie idziemy? 
H - To niespodzianka. Już niedaleko. 
Złapał mnie za rękę. Ja jednak wyrwałam się z jego uścisku. Zielone tęczówki Harrego dokładnie lustrowały moje ciało. 
H - Nadal się mnie boisz? 
Nie odezwałam się. Tak bałam się go. Tego, że w każdej chwili może mnie uderzyć. Tego że....
H - Nic ci nie zrobię.
Podszedł do mnie dliżej. 
H - Obiecuję. 
A - Harry... 
H - Dobrze, już dobrze. Chodźmy. 
Ruszyłam wąską uliczką za Harrym. Tym razem nie odezwałam się już. 
Chwilę później moim oczom ukazało się piękne jeziorko. Stanęłam w miejscu z otwartymi ustami. Harry widząc mnie w tym stanie zaśmiał się cicho. 
H - Podoba się? 
A - B. Bardzo. Jest pięknie. 
H - To dobrze. 
W międzyczasie Harry złapał mnie za rękę i pociągnął bliżej jeziora. Nie protestowałam. Usiedliśmy na trawie. 
H - To jak? Możemy teraz porozmawiać? 
A - Tak, tak.
H - Teraz szczerze. Kochasz mnie jeszcze? 
Nerwowo zaczęłam bawić się palcami u ręki. Chłopak chwycił mój podbródek i skierował tak, abym popatrzyła w jego piękne oczy. Chwila. Piękne? Co? Co ja mówię! 
H - Tak, czy nie?
A - A czy moja odpowiedź coś zmieni? 
H - Tak. I to bardzo dużo. 
A - Co, jeśli powiem nie? 
H - Oh, po prostu to powiedz. 
A - Harry.. Tak. Kocham cię, ale nie możemy być razem. 
H - A to niby dlaczego? 
A - Bo.. Um.. Co powiem Wiktorii? 
H - To twoja przyjaciółka. Na pewno zrozumie. A prawdziwym powodem jest? 
A - To, że się ciebie boje! 
W tym momencie pożałowałam swoich słów. Jego dotąd zielone tęczówki nagle pociemniały, przypominając mi tą sytuację, w której stracił swoją kontrolę. Nie lubiłam go w tym stanie.